Liesbeth, 25 juli 2011
Brazilië , Crato 32°

In the middle of nowhere

‘Maar wanneer de Heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht van Mij ontvangen en van Mij getuigen in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde’ Handelingen 1:8

Dat is wat ik met zo’n 110 andere mensen gedaan heb afgelopen week. Jaarlijks word er in de staat Paraiba (de buurstaat van de staat waar ik woon) een evangelisatie actie georganiseerd waarbij er diverse teams op uitgaan om door middel van dans en theater over Jezus te vertellen die gestorven is om onze schuld kwijt te schelden en ons te verzoenen met God de Vader. Maar ook hebben we met elkaar de stad schoongemaakt, werd er onderwijs gegeven over hygiene en werd er kleding, shampoo, zeep, enz. uitgedeeld en om daarmee te laten zien dat God ook in praktisch opzicht voor ons wil zorgen.
Het was een week die ik niet snel zal vergeten, wat een bijzondere ervaring!
We vertrokken met een team van onze basis van Jeugd met een Opdracht, ook Jefferson, Alef en Wellington gingen mee! Het zou een busreis van ongeveer 3 a 3,5 uur worden…in een gammele stadsbus, met harde plastic bankjes met maar heel weinig beenruimte. Uiteindelijk deden we er meer dan 6 over! Dat is niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat we 25 km door de bush bush moesten rijden, over zandwegen vol met kuilen en diepe gleuven. 25 km alleen maar uitgestrekt, droog, bergachtig landschap zonder ook maar een teken van de bewoonde wereld te zien. En dan opeens verschijnt daar uit het niks een stad! Een stadje beter gezegd met zo’n, 6500 inwoners. Sinds dit jaar hebben ze internet, sinds vorig jaar hebben ze bereik met de mobiele telefoon…van 1 provider wel te verstaan. De mijne werkte er niet!
We werden onderverdeeld in diverse huizen. Ik lag hutje mutje met zo’n 20 meiden in een huisje, een badkamer met een w.c. die het niet deed, zonder een raam en zonder licht…da’s dus best heel donker! Al kon ik ook gebruik maken van een w.c. zonder deur ervoor Douchen deden we met zulk ijskoud water die je de adem even deed ontnemen…als er al water was natuurlijk, want dat ontbrak zo nu en dan. En dus deden we de afwas met emmers water uit een regenton! Een weekje afzien, alhoewel…je went snel genoeg aan de omstandigheden en ach…het is het best leuk om een weekje uit je comfortzone te stappen!

Alsof het nog niet bijzonder genoeg is dat je ‘op het uiteinde van de aarde’ opeens een stad tegenkomt, trokken we er dagelijks op uit om ‘sitios’ te bezoeken. Gehuchtjes die nog verder de bush bush in lagen en soms zelfs 1 uur kostten om ze te bereiken. Gehuchtjes waar ze echt helemaal niks hebben, geen winkels, zelfs geen kleine buurtsuper. Mensen leven er van hun eigen vee en bonen en fruit die ze verbouwen en gaan bijv. zo’n 2 a 3 keer per maand naar de stad om verdere boodschappen te doen. Deze mensen hebben zo’n andere levensstijl (volledig terug naar de basis van het leven) waar wij ons volgens mij nooit meer aan zouden aan kunnen passen. Deze mensen wonen er maar al te graag en zouden voor geen goud willen ruilen om in de ‘grote stad’ te leven.
De mensen in de binnenlanden van Brazilie zijn bijzonder hartelijk en vinden het maar wat bijzonder dat we bij hen op bezoek kwamen van ‘zo ver’. Dat ik dan ook nog eens uit NL kwam, was extra bijzonder, velen hadden nog nooit een buitenlander gezien…alhoewel, vraag hen niet waar NL ligt….in de beleving van sommigen ligt NL gewoon in Brazilie! Zo vreemd is dat ook niet, want vooral de oudere generatie kan noch lezen noch schrijven.

Hoewel mijn gaven en talenten absoluut niet liggen op gebied van evangelisatie (de grap was dan ook dat elke keer als ik mensen sprak, ze al christen waren en ik hen dus mooi een hart onder de riem mocht steken…iets wat me beter afgaat. Zo ontmoette ik een vrouw die in haar sitio enig christen was, maar niet kon (bijbel)lezen, waar geen kerk was en waar geen radio ontvangst was om naar een christelijke radiozender te luisteren!), was ik onder de indruk dat God geen mens vergeet en Zijn ogen ook gericht zijn op de mensen die zo ver van de bewoonde wereld leven, dat Zijn verlangen uitgaat dat ook deze mensen Hem zullen leren kennen! En dat Hij juist van deze mensen houdt, die zo in eenvoud leven!

Dit is zomaar een klein kijkje in een week vol van bijzondere ervaringen.
Nu weer thuis en terug in het ritme van Casa Lar. Alhoewel, momenteel zijn alleen Samuel en Ghallylel in huis en is het ook hier vakantietijd. Dus zoveel ritme is er niet te vinden in huis! Heerlijk rustig dus! Oh…ik hoor nu net dat er vanmiddag een nieuwe jongen komt, dus er gaat een nieuwe wind door het huis waaien!!

Voor iedereen een hele fijn vakantie en hopelijk kunnen jullie weer snel genieten van wat meer zonneschijn!
Groetjes Liesbeth

Wil je Liesbeth in Brazilië bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl